LOVESICK BLUES

Laatste aanpassing op 13/01/2016

Artiest: Elsie Clark
Auteur: Irving Mills/Cliff Friend
Label: Okeh
Jaar: 1922

Gepubliceerd als I've Got The Love-sick Blues en geïntroduceerd door vaudeville zangeres Anna Chandler. Coauteur Irving Mills schreef naast Duke Ellington ook mee aan It Don't Mean A Thing If It Ain't Got That Swing, Mood Indigo en Caravan. De andere coauteur Cliff Friend verkocht zijn aandeel in deze compositie voor $500 tijdens de depressie. Zie zie onder Wah-Hoo!

Covers:

1922:

Ukelele Ike

1922:

Jack Shea

1924:

Emmett Miller [voor OKeh (Ralph Peer)]

1928:

Emmett Miller & His Georgia Crackers [met Jimmy en Tommy Dorsey; de versie die Hank Wiliams kende; met de jodel die Jimmie Rodgers beïnvloedde]

1939:

Rex Griffin [voorbeeld voor Hank Williams tien jaar later]

1949:

Hank Williams [n°1 C&W, 16 weken lang; zijn versie leunt aan bij die van Rex Griffin]

1957:

Marty Robbins

1957:

Sonny James

1959:

Jerry Lee Lewis

1960:

Patsy Cline

1960:

Johnny Burnette

1962:

Frank Ifield [n°1 UK]

1962:

Floyd Cramer

1963:

Eddy Mitchell [als Je ne pense qu'a l'amour]

1964:

Charley Pride

1970:

Linda Ronstadt

1971:

Little Richard

1971:

Johnny Cash

1973:

Merle Haggard

1973:

Crickets

1973:

Arlo Guthrie

1973:

Don McLean

1974:

Glen Campbell

1975:

Charlie McCoy

1978:

Etta James

1985:

Leon Redbone

1991:

George Strait

1993:

Dolly Parton

1996:

Madeleine Peyroux

1997:

Alex Chilton

1999:

LeAnn Rimes

2001:

Ryan Adams [op Hank Williams tribute Timeless]

2009:

Bill Frisell

2012:

Little Willies

Hank Wiliams' versie leunt aan bij die van Rex Griffin, inclusief tekstwijzigingen die Rex had aangebracht. Hanks versie was noch blues, noch country en ook niet door hemzelf geschreven. Toch was dit de song die hem definitief lanceerde. Hank nam dit op omdat het een favoriet nummer was bij het Louisiana Hayride-publiek wat hij toen gedoemd leek het zijne te moeten noemen omdat zijn drankprobleem een zuivere carrière in de meer prestigieuze Grand Ole' Opry nog in de weg stond. Met zijn klaaglijke jodels maakte hij de tekst voor iedereen verstaanbaar, met resultaat. Maar liefst 16 weken stond het op n°1, het begin van een legendarische carrière. Hank Wiliams werd een van de weinige figuren die de hokjesverdeling in C&W, R&B en pop oversteeg. Onbetwiste 'vader van de na-oorlogse country', maar tegelijk ook opgenomen in de Rock 'n Roll Hall Of Fame. Frank Ifield had hier in '61 in de UK ook een n°1 mee, maar hem zien we daarom nog niet zo gauw in het Pantheon der Onsterfelijken belanden.

Contact


Nieuwe suggesties, aanvullingen en/of correcties kunnen steeds per post of via e-mail naar onderstaand adres verzonden worden:

Arnold Rypens
Rozenlaan 65
B-2840 Reet (Rumst)

info@originals.be

No Facebook No Twitter