GHOST OF THE ST. LOUIS BLUES

Laatste aanpassing op 21/01/2010

Artiest: Emmett Miller & His Georgia Crackers
Auteur: J. Russell Robinson/Billy Curtis
Label: Okeh
Jaar: 1929

Met Phil Pavey tweede stem en verder Tommy & Jimmy Dorsey. Emmett was van grote invloed op Bob Wills en Jimmie Rodgers, met name zelfs op diens gejodel.

Covers:

1994:

Leon Redbone

2009:

Maria Muldaur

Het succes van een nummer als de St. Louis Blues wordt o.a. gemeten aan het aantal afgeleiden dat ervan bestaan en dit is er zo één. Zo'n parafrase als deze Ghost Of The St. Louis Blues floreerde vooral in vaudeville, medicine shows en blackfaced minstrelsy, milieus waar Leon Redbone wel vaker inspiratie opdeed. Ook zijn Big Bad Bill Is Sweet William Now haalde hij daar vandaan. Zowel Big Bad Bill als The Ghost Of The St. Louis Blues vond hij zelfs bij één en dezelfde, Emmett Miller; een minstrel, niet zo'n botte platvloerse met een stoofpijp en een jug voor de nodige boertigheden, maar een echte minnestreel, een subtiele, complexe en gracieuze verschijning, wat allerminst aan de stereotypen beantwoordde. Zijn werk sloeg een brug tussen 19de en 20ste eeuwse amusementsmuziek, ze linkte oud en nieuw, folk en pop, Afrikaans en Europees, klonk noch blues, noch country, oversteeg het comedy-genre, viel dan ook tussen allerlei stoelen in en miste zo zijn plaats aan de tafel der groten. Slechts de meest gedetailleerde muziekencyclopedieën vermelden zijn naam en net zoals bij Robert Johnson zijn er nog maar recent foto's van hem opgedoken. Rock & Country schrijver Nick Tosches schreef dan weer een heel boek over hem in het bijzonder en blackfaced minstrelsy in het algemeen: Where Dead Voices Gather (Little Brown).

Contact


Nieuwe suggesties, aanvullingen en/of correcties kunnen steeds per post of via e-mail naar onderstaand adres verzonden worden:

Arnold Rypens
Rozenlaan 65
B-2840 Reet (Rumst)

info@originals.be

No Facebook No Twitter