AS TIME GOES BY

Laatste aanpassing op 07/04/2013

Artiest: Rolling Stones
Auteur: Mick Jagger/Keith Richards
Label: demo
Jaar: 1964

Akoestische ballade met enkel Mick & Keith. Kingsway Studio, Londen.

Covers:

1965:

Marianne Faithfull [als As Tears Go By; top 10 UK]

1965:

Rolling Stones [idem; n°6 US; toch pas voor het eerst live tijdens de Bigger Bang tour (2005); namen in '66 ook een Italiaanse versie op als Con Le Mie Lacrime]

1965:

Richard Anthony [als Puisque je pense encore a toi]

1965:

Nancy Sinatra [als As Tears Go By]

1966:

Lize Marke [als Alles Is Nu Voorbij]

1983:

Jacques Duvall [als Une seule larme]

1987:

Marianne Faithfull [ze moest dit toch ook eens als 40-jarige vastleggen, in één take, met Bill Frisell op gitaar]

1994:

Vanessa Paradis

Marianne Faithfull lijkt eerder op een raakgekozen punkpseudoniem, maar ze heet weldegelijk zo. Zij is de dochter van Glynn Faithfull, een Londens academicus, en Eva Von Sacher-Masoch, een Oostenrijkse barones, achternichtje van Leopold Von Sacher-Masoch, de 19de eeuwse auteur die zijn naam gaf aan het Masochisme, zie zijn beruchte werk Venus Im Pelz (Venus In Furs). Dat begon dus al goed. Marianderl (zoals ze door haar moeder werd genoemd) bracht bijna 10 jaar van haar jeugd door in een ascetische nonnenkostschool, waar ze geen vrienden had en veel las. Wat ze daar aan artistieke expressie te kort kwam kreeg ze in gebroken Engels van haar moeder mee en van haar eerste vriendje en toekomstige echtgenoot, Cambridge-student John Duncan. Opvallend hoeveel invloed die had binnen het gebrancheerde Londense milieu anno 1964. John was vriend aan huis bij Peter Asher, broer van actrice Jane Asher waar Paul McCartney toen mee was. John was ook close met de half aristocratische Andrew Loog Oldham, manager van de toen nog net niet doorgebroken Rolling Stones. Oldham die ook de slogan bedacht: Would you let your daughter marry a Rolling Stone? Werd op een society-feestje voorgesteld aan die mooie echtgenote van John Duncan. Dan lees je altijd in biografieën dat hij haar toen vroeg of ze kon zingen. Dat hoefde hij niet eens te vragen, met zo’n look hoef je dat niet eens te kunnen. Andrew vroeg haar gewoon of ze geen plaatje wou opnemen. Een Mona Lisa, vers van de nonnenschool, zoiets moest Andrew moeiteloos kunnen verkopen, of ze nu kon zingen of niet. In het concurrerende kamp in Liverpool bouwde Brian Epstein toen een imperium uit met naast The Beatles o.a. Cilla Black; welnu : Marianne Faithfull zou Andrew Oldhams Cilla Black worden. Hij vroeg aan de daar ook aanwezige Mick & Keith of die geen song konden schrijven voor die 17-jarige. Zoals hij dat zag : een song met hoge kloostermuren rond, kleine betraliede ramen en geen sex. Andrew Oldham had geluk: de Stones hadden zo’n song al. Wisten er alleen zelf geen blijf mee. Bij hen heette die toen nog As Time Goes By, maar om geen verwarring te stichten met de gelijknamige hit uit Casablanca, maakte Oldham daar As Tears Go By van, wat op zich blijkbaar reden genoeg was om daar ook royalties aan over te houden.

Contact


Nieuwe suggesties, aanvullingen en/of correcties kunnen steeds per post of via e-mail naar onderstaand adres verzonden worden:

Arnold Rypens
Rozenlaan 65
B-2840 Reet (Rumst)

info@originals.be

No Facebook No Twitter